Deze out of body ervaring is voor mij een ervaring die ik kan hebben als begin van een paniek aanval en staat, volgens mij, ook wel bekend als derealisatie. Op het moment dat ik dit ervaar lijkt het alsof ik niet meer onderdeel ben van mijn lichaam. Ik ben dan als het ware meer een toeschouwer van mijn lichaam en het voelt alsof ik weinig controle en/of invloed heb over mijn handelingen. Ik doe dan wel lichamelijke acties, zoals dingen vastpakken of lopen, maar het is meer alsof ik met een camera mee kijkt met een persoon die dat doet, dan alsof ik het zelf doe.
Op het moment dat ik dit ervaar, ontstaat er bij mij een soort van paniek. Door die paniek wordt het alleen maar erger en kom ik in een soort van oneindige loop terrecht. Mijn gedachten maken namelijk de paniek erger en de paniek maakt dan weer mijn gedachten erger. Het gevoel dat “ik hier nooit meer uitkom” is misschien wel het ergste van dit alles.
De truc is om proberen te voelen
Je wilt dat het stopt, maar dat kan je niet bereiken door er over na te denken. De truc om er (helaas geleidelijk) uit te komen is juist door meer proberen te voelen. Richt je aandacht op je lichaam. In de begin fase, die voor je gevoel oneindig duurt, is het gevoel wat je voelt terwijl je je op je lichaam richt juist erg vervelend en kun je alleen maar angstiger worden. Toch is het belangrijk dat je je aandacht uit je denken naar je voelen brengt. Weet dat het goed komt. Wat je ook denkt en hoe moeilijk het stemmetje in je hoofd het ook voor jezelf maakt, uiteindelijk ga je je weer fijn en normaal voelen. Het is ook normaal dat je paniekerige gedachten weer even komen opzetten, net wanneer je dacht dat je er vanaf was. Ook dit hoort erbij en gaat vanzelf weer weg!