Ik bleef boos op mijn collega en miste de vergadering

Floris
Floris
• • 3 min leestijd
Een man zit met een notitieboek aan een vergadertafel terwijl collega's op de achtergrond praten.
Sfeerfoto ter illustratie, niet gemaakt tijdens het moment uit dit verhaal.

Ik zit met een lauwe cappuccino in de vergaderzaal als mijn collega naar de planning op het scherm wijst. “Dit is precies waarom we onze deadlines niet halen,” zegt hij. “Misschien moeten we dit niet meer bij jou neerleggen.”

Er zitten vier collega’s aan tafel, waaronder mijn teamleider. Ik heb de planning gemaakt, maar de informatie voor dit onderdeel had ik pas gisteren van diezelfde collega gekregen. Dat weet hij ook.

Ik wil het meteen zeggen. Maar hij praat alweer verder en mijn teamleider stelt een vraag. Ik pak mijn pen en doe alsof ik luister.

In mijn hoofd voer ik een ander gesprek

Ik ben boos. Niet alleen omdat hij zegt dat het aan mij ligt, maar vooral omdat hij dat doet waar iedereen bij zit. We hadden dit vanochtend nog samen kunnen bespreken. In plaats daarvan legt hij het nu bij mij neer.

Terwijl mijn teamleider het over de deadline heeft, bedenk ik wat ik had moeten zeggen. Dat de planning niet af kon zijn zonder zijn informatie. Dat hij zelf ook een aandeel heeft. En misschien ook dat hij de volgende keer best even naar mijn bureau kan lopen.

Ik kijk naar hem en vraag me af of hij dit bewust deed. Wilde hij zichzelf indekken? Of vindt hij echt dat ik mijn werk niet goed doe?

Ondertussen praten de anderen verder. Ik hoor de naam van een klant en iets over volgende week, maar ik ben de draad kwijt. Op mijn notitieblok schrijf ik de datum op. Verder blijft de pagina leeg.

Als mijn teamleider mij vraagt of vrijdag haalbaar is, zeg ik: “Volgens mij wel.” Ik weet eigenlijk niet precies waar ik ja op zeg. Ik wil vooral niet laten merken dat ik niet heb opgelet.

Nog steeds bezig met die ene zin

Na de vergadering loop ik naar mijn bureau. Ik open de planning, maar blijf opnieuw denken aan wat mijn collega zei. Ik typ een bericht waarin ik hem vertel dat het niet mijn schuld was. Het wordt langer en venijniger naarmate ik schrijf.

Ik lees het terug en verwijder het. Niet omdat ik ineens niet meer boos ben, maar omdat ik weet dat ik het gesprek zo waarschijnlijk alleen maar moeilijker maak.

Daarna zie ik in de groepschat een bericht van mijn teamleider: of ik de nieuwe deadlines die middag wil verwerken. Pas dan besef ik dat ik een deel van de afspraken heb gemist. Ik weet niet eens welke deadline naar vrijdag is verplaatst.

Dat vind ik gênant. Ik werk hier inmiddels drie jaar en heb tijdens de vergadering gewoon zitten knikken. Toch stuur ik mijn teamleider een bericht dat ik het niet goed heb meegekregen. Ze stuurt me haar aantekeningen. Geen grote reactie, gelukkig.

Terugkomen op wat hij zei

Later die middag loop ik naar mijn collega toe. Ik zeg dat ik zijn opmerking vervelend vond, vooral omdat hij wist dat ik de informatie pas laat had gekregen. En dat ik liever had gehad dat hij dit eerst met mij besprak.

Hij zegt dat hij gefrustreerd was over de deadline en geeft toe dat hij het anders had kunnen zeggen. Hij lijkt verbaasd dat ik er nog mee zit. Dat steekt heel even, want ik ben er al uren mee bezig. Maar ik ben ook opgelucht dat ik het heb gezegd.

De boosheid verdwijnt niet meteen. Ik blijf vinden dat zijn opmerking niet eerlijk was. Tegelijk zie ik achteraf wat ik zelf deed: ik bleef in mijn hoofd met hem discussiëren en zei niets toen ik de vergadering niet meer volgde.

Voor mij zit de verantwoordelijkheid daar. Niet in doen alsof zijn opmerking prima was, of mezelf verbieden om boos te worden. Wel in erkennen dat ik iets heb gemist en daar later op terugkomen. De volgende keer wil ik liever tijdens de vergadering zeggen dat ik het anders zie, al weet ik niet of me dat meteen lukt.

Floris

Geschreven door

Floris

Ik weet hoe fijn het kan zijn om jezelf te herkennen in het verhaal van een ander. Daarom deel ik mijn eigen ervaringen, gedachten en inzichten. Ik hoop je daarmee het gevoel te geven dat je er niet alleen voor staat. Want wat je ook voelt, je bent niet alleen!

Reacties

Lees meer verhalen zoals dit