Luister naar dit verhaal · 4 min
Voorgelezen door een AI-stem
Het is midden november en ik zit met mijn telefoon aan de keukentafel. In de familie app vraagt mijn zus wie er kerst bij hun komt vieren. Er verschijnen meteen duimpjes en hartjes.
‘Dat hoop ik wel,’ zeg ik. Ik ben een vrouw van 41, maar een simpel antwoord op die vraag is voor mij moeilijk.
Waarom ik opzie tegen kerst
Ik heb de afgelopen jaren vaak moeten afzeggen. Een verjaardag, een etentje, een keer zelfs op de ochtend zelf. Vorige kerst had mijn zus al rekening met ons gehouden en stond er een extra bord voor mijn dochter klaar. Ik kreeg migraine en stuurde dat we niet kwamen. Mijn zus reageerde lief, maar ik voelde me de rest van de dag schuldig.
Bij mij begint het vaak met migraine. Ik ga dan op bed liggen, met de gordijnen dicht, en wacht tot de pijn zakt. Maar als die minder wordt, blijf ik soms piekeren. Over wat ik heb gemist, of mensen boos op me zijn en waarom het me niet lukt om er gewoon bij te zijn.
Soms wordt dat gepieker een depressie. Dan worden zelfs kleine dingen zwaar. De was blijft in de machine zitten en ik stel douchen uit tot het donker is. Het enige wat ik dan nog wil, is slapen. Ik heb slaapmedicatie, maar ook daarmee lukt slapen niet altijd.
Nu de feestdagen er weer aankomen, ben ik bang dat het opnieuw zo gaat. Niet alleen omdat ik me dan naar voel, maar ook omdat ik mijn dochter en de rest van de familie weer moet teleurstellen.
Iedereen lijkt er zin in te hebben
Terwijl ik naar de familie-app kijk, voel ik mijn schouders omhoog kruipen. Ik heb geen migraine, maar ik let meteen op mijn hoofd. Voel ik daar iets achter mijn ogen? Misschien ben ik gewoon moe, denk ik. Toch schiet het door me heen dat moeheid bij mij soms het begin is.
Buiten hangt de buurman lichtjes op. Vanuit de woonkamer klinkt een kerstreclame en mijn dochter zingt zachtjes mee. Ik zou ook gewoon zin willen hebben in kerst. In plaats daarvan reken ik uit hoeveel dagen ik nog heb en bedenk ik wat ik moet zeggen als ik op het laatste moment weer moet afzeggen.
Ik typ dat we komen. Dan wis ik het. Daarna typ ik dat we misschien komen, maar dat vind ik weer zo ongezellig klinken. Mijn telefoon blijft naast mijn bord liggen terwijl ik steeds opnieuw naar de berichten kijk.
Eerder heb ik geprobeerd mezelf gerust te stellen door maar gewoon overal ja op te zeggen. Dan hoefde ik tenminste niet uit te leggen hoe het met me ging. Maar hoe dichter de afspraak bij kwam, hoe meer druk ik voelde. Helemaal niets afspreken maakte me ook verdrietig, zeker omdat mijn dochter zich op kerst verheugt.
Een kleiner plan
Die middag stuur ik mijn zus uiteindelijk dat we graag willen komen, maar dat ik het spannend vind om voor een hele dag af te spreken. Ik vraag of we ook alleen voor het eten mogen aansluiten.
Ze antwoordt dat dat goed is. Ze zet erbij dat ik het ook mag laten weten als het toch niet gaat. Ik lees haar bericht twee keer. Ik ben opgelucht, al denk ik meteen: straks moet ik haar alsnog teleurstellen.
Ik leg mijn telefoon weg en ga met mijn dochter de doos met kerstspullen van zolder halen. Bij het uitpakken vraag ik haar welke ballen ze dit jaar in de boom wil. Ze kiest meteen de zilveren, waar vorig jaar een stukje van afbrak.
Nog steeds spannend
Ik weet niet hoe ik me met kerst zal voelen. Misschien gaat het goed, misschien moet ik toch afzeggen. Dat vind ik nog steeds moeilijk, vooral voor mijn dochter.
Wat mij helpt, is eerder zeggen dat iets me veel lijkt, in plaats van te wachten tot het laatste moment. Soms bespreek ik mijn zorgen met de huisarts. En als ik merk dat ik weer elk gevoel in mijn hoofd aan het onderzoeken ben, helpt het me soms om iets kleins te doen, zoals samen de kerstspullen uitzoeken.
Die angst is daarmee niet weg. Maar ik heb mijn zus geantwoord en mijn dochter weet dat er een plan is. Voor vandaag geeft dat wat ruimte.
Dit verhaal is gedeeld door Renate uit onze community. We gebruiken alleen een voornaam of pseudoniem.
Wil jij ook je verhaal delen? Mail ons via story@feelgoodbrothers.com